توت فرنگی روی خامه

آنچه نمی توان با آشنایان گفت...

عاشقش شدم!

 

نانواي جواني كه دم تنور از خودش سلفي مي گرفت ودر جواب شاطر مي گفت كه مي خواهد بگذارد توي اينستاگرام.

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم آذر 1393ساعت 8:21  توسط لاله  | 

چگونه ممد درون خویش را شناختم؟

 

بابای من در زندگی نسبتاً کوتاهش موفق شد چند تا از کتاب هایی را که برای سالها ایده شان را در ذهن می پروراند به چاپ برساند.چند تا دفتر داشت که دایم در حال یادداشت کردن در آنها بود. مرتب برای کارهایش لیست می نوشت وایده هایش را یادداشت می کرد وخلاصه اینکه تا 55 سالگی که رفت به سان یک دانش آموز کوشا دایم دفتر وکتابش پهن بود!

مراحل نوشتن و ویرایش وچاپ وانتشار این کتاب ها را دقیق یادم هست. همیشه این طوری شروع می شد که بابا یک ایده در ذهن داشت. بعد دایم  درحواشی کتاب هایش و در آن دفترهایی که ذکرشان رفت هرچه را به ذهنش می رسید درباره سوژه مورد نظرش می نوشت و بعد شروع می کرد به جمع و جور کردنشان. سرعت این جمع جور کردن هم ارتباط تنگاتنگی داشت با کار وبیکاری بابا. 

قاعدتاً باید این طور می بود که هر گاه وقتش آزاد تر است واوقات فراغت بیشتری دارد بنشیند سر نوشتن کتاب ولی موضوع برعکس بود!  هر ترمی که بابا کلاس های زیادی برداشته بود وسرش حسابی شلوغ بود موتور کتاب نویسی اش هم به کار می افتاد. کله سحر و دم و ظهر و آخر شب و پشت چراغ قرمز و خلاصه هر جایی که دو دقیقه وقت گیر می آورد در حال نوشتن بود. تند وتند کارهایش را جمع وجور می کرد وکتاب را می رساند دست ناشر و می افتاد در پروسه ادیت و چاپ و...

ولی امان! امان از وقتی که درس نبود ودانشگاه نبود و تابستان بود وبه هر دلیلی تعداد کلاس ها کم بود و... کتاب های نیمه نوشته ودفتر های ایده می رفتند یک کناری وبابا چند روز یک بار به سختی نگاهشان می کرد وآنقدر جریان کش پیدا می کرد تا باز برسد به فصل پر کاری! 

در باره چیزهای دیگر هم همینطور بود. می گفت بی کاری بهتر از کم کاری است وپر کاری بهتر از هر دوی اینها وحالا دختر خلفش که شخص شخیص بنده باشم به طور کاملاً نا خود آگاه همین رویه را در پیش گرفته ام. حالا من که کتاب ننوشته ام وفعلاً هم قصد ندارم بنویسم ولی در باره بقیه زندگی همان طور هستم.  وقتی بی کارم وتنها شغلم خانه داری است تنبل می شوم وبی حوصله  وافسرده. همه کار می کنم ولی زورکی. شاید در ظاهر اینطور به نظر نیاید ها ولی خودم که می دانم. وقتی هم کار روتین و پاره وقت دارم یک کمی بهترم ولی به قول معروف از درصد کمی از مغزم وجسمم استفاده می کنم. باز هم در ظاهر این طور نیست ها. همه تحسینم می کنند وپر انرژی بودنم را می ستایند و... ولی باز خودم می دانم که دارم سمبل می کنم ولی... ولی وقتی دو سه تا کار با هم در دست دارم و در روز مجبورم چندین صفحه مطلب تولید کنم و صبح تا بعد از ظهر سر کار باشم و غروب تا شب هم با طراح صفحات بنشینم پای کار، تازه به قول معروف " ممد" درونم بیدار می شود ویک سره امر می کند وجولان می دهد و می شوم خبر نگاری فعال که در روز چند مصاحبه می کند وگزارش می نویسد وکارها را سر وقت تحویل می دهد و از آن طرف می شوم خانم خانه مرتبی که دایم می شوید ومی سابد و هر روز دو سه جور غذا می پزد و از طرف دیگر مادر وظیفه شناسی می شوم که در همه جلسه های مدرسه پسرش با تمام قوا شرکت می کند و نماینده می شود و پسرش را مرتب می برد کتابفروشی وهر شب برایش یک قصه طولانی می خواند و دایم در گیر ساختن کلمه ها و جمله های جدید است  و از آن یکی طرف همسر خوبی که شب ها با شوهرش فیلم می بیند  و با هم می روند پیاده روی و باشگاه و با آقای سگ هم مهربان تر می شوم وهر روز نان وسبزی تازه می خرم و  تکلیف های کلاس زبانم را سر وقت انجام می دهم و وضعیتی که بیا وببین!

اصلاً یک چیزی در وجود من هست که از بدو بدو لذت می برد. از خوردن ساندویچ و چای پشت فرمان و  داشتن کوله ای پر از ملزومات که اگر پایش افتاد  بشود با آن سفر هم رفت! از عجله وتند وتند به همه چیز رسیدن وشب از شدت خستگی غش کردن.اصلاً این جور وقت ها مهربان تر هم می شوم. برای همه دردل ها گوشی شنوا دارم وحوصله همه را دارم وهمه چیز گل وبلبل است اصلاً!

تازه اگر بدانید چند تا پست منتشر نشده دارم که نمی دانم چه مرگم است که منتشرشان نمی کنم. هر شب می نویسم ها. هرشب!

*

مژگان جان برایم همین جا نظر خصوصی می گذاری؟

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم آذر 1393ساعت 23:53  توسط لاله  | 

به قول پیرزن ها "دوپیس"

 

گاهی وقتها که به رابطه آدم ها و مخصوصاً زوج ها فکر می کننم ، به نظرم چیزی است شبیه رابطه کت ودامن. بعضی کت و دامن ها یک سره تک رنگ هستند وساده و همرنگ. سر تا پا مشکی یا صورتی یا هر رنگ دیگری که بدیهی است به هم می آیند . شاید جذابیت خاصی نداشته باشند ولی به هم می آیند. توی بعضی از این کت ودامن های ساده گاهی یکی شان نواری، مغزیی، تزیینی و خلاصه چیزکی دارد که کمی جذاب ترش می کند وباز هم به هم می آیند. یکی شان جذاب تر وچشم گیر تر می شود ولی به هم می آیند. 

گاهی کت یا دامن ممکن است گل گلی، چهار خانه، راه راه یا ... باشند. در این صورت معمولاً آن یکی متأثر از این یکی و ساده و به یکی از رنگ هایش است. باز یکی چشم نواز تر است و رهبر،  آن دیگری ساده و پیرو ولی باز به هم می آیند. 

گاهی وقتها کت ودامن هر دو از یک خانواده رنگی هستند ولی با غلظت کمتر وبیشتر. مثل آبی آسمانی وسورمه ای، سبز یشمی ومغز پسته ای... اینها هم ترکیبات خوب و آشنایی می سازند که به چشم همه آشنا می آید وشاید حتی تحسین برانگیز هم باشد.

گاهی وقتها هم هر کدامشان رنگی متفاوت دارند برای خودشان ولی هر دو ساده هستند. گاهی این دو رنگ ساده  در زمره رنگ هایی هستند که از دیر باز همه قبول کرده اند که به هم می آیند مثل قرمز و مشکی و گاهی وقتها هم اگر یک تکه از پارچه این یکی را خرج کار آن یکی بکنی ترکیب خوبی دست می دهد. اکثر آدم ها دوستش دارند ولااقل اینکه پسش نمی زنند.

اما...اما گاهی می شود که کت ودامن هر کدام سازی می زنند برای خودشان. یکی شان راه راه است و آن یکی چهار خانه. ممکن است هر دو رنگ های زنده و شاداب وطرح های خاص داشته باشند و به اصطلاح هر دو مدعی باشند. آن وقت است که کار سخت می شود. باید دو پارچه متفاوت با سلیقه ای خاص و بالاتر از حد معمول آدم ها انتخاب شود. دوختش باید به این پارچه های متفاوت بیاید. شاید خرج کار خاصی لازم داشته باشد. برش های جذاب می خواهد و هنر خیاطی و طراحی ویژه. سخت است ولی غیر ممکن نیست. کما اینکه بارها چنین لباس هایی را دیده ایم وزبان به تحسین هم گشوده ایم. خیلی بیشتر از کت ودامن های معمولی. گاهی هم چنین لباس جذابی را در ژورنال خیاطی دیده ایم ولی سفارش نداده ایم چون می ترسیم که بهمان نیاید یا اینکه دیگران آن را نپسندند. جسارت خاصی می خواهد که چنین لباسی داشته باشی و نه فقط یک بار ودوبار که برای مدت زیاد استفاده اش کنی وبه اصطلاح توی تنت بنشیند وذهنت هم به عنوان یک لباس  معمول قبولش کند. 

این جور وقت ها هم کت ودامن باید خوب به یکدیگر بیایند و هم اینکه بقیه آدم های حاضر در میهمانی قبل از اینکه بر اساس آموخته های قبلی  فورا در ذهن آن را لباس عجیبی ببینند یک کمی به ظرایفش دقت کنند وزیبایی هایش را ببینند. هر چند که چنین لباسی اگر واقعاً خوب از کار درآمده باشد وصاحبش هم با اطمینان از انتخابش تحت تأثیر حرف های کلیشه ای دیگران قرار نگیرد، کم کم همه به زیبایی اش پی خواهند برد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم آذر 1393ساعت 20:26  توسط لاله  | 

ي را مجبور شدم خودم يادش بدهم

 

امروز بعد از ياد گرفتن حرف "ر" پسرك توانست بنويسد:

 آيدا باردار است

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم آذر 1393ساعت 21:57  توسط لاله  | 

قربان دست وپاي بلورين

 

باز داشتم به پسرك ديكته مي گفتم وجمله مشعشعي داشتيم با متن " ساس بو داد"! بعدش هم كلي راجع به ساس وميزان چندش بودنش حرف زديم وپسرك گفت من كه از ساس خيلي بدم مياد.گفتم كي از ساس خوشش مياد مامان جان؟

جواب داد" خانم ساس". چون مي خواد باهاش عروسي كنه!

*

پي نوشت:اين روزها خيلي حرف ونوشتني دارم.هزاران نوشته در ذهنم مي چرخد ولي نمي نويسم.به گمانم مغزم باز عطسه دارد.

*

براي طاهره عزيز:ببخشيد كه اينهمه دير شد.من اگه بودم مي گذاشتم اسمم سر جاي خودش بماند.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم آبان 1393ساعت 21:39  توسط لاله  | 

فلسفي شدن ها!

پسرك كلاس اولي من حروف آ، ا،ب،م،س و"و"با صداي او را ياد گرفته ومن سعي مي كنم با همين حروف محدود كلمه بسازم وبه توصيه آموزگارش جمله.

چند تا از جمله ها با حال از آب در آمدند:

سودم باد بود

ابد آمد

داماد با اسب آمد

مادام  آدامس داد

دود سبب بود

بودا با بادام آمد

سام بوس داد

باد اسب بود

اسد آباد آباد بود

...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم آبان 1393ساعت 21:37  توسط لاله  | 

یک پیشنهاد

 

همه ما نیک(!) می دانیم که از وقتی دور بین های دیجیتال آمده آلبوم های ما در همان جایی که بوده متوقف مانده وهزاران عکس در هاردها و تازگی ها گوشی هایمان ذخیره شده ولذت عکس دیدن بر باد رفته و هکذا!

پیشنهاد من چیز تازه ای نیست وشاید خیلی هایتان با آن آشنایی داشته باشید یا اصلا یکی در خانه تان داشته باشید ولی اگر ندارید بدانید که دستگاه کوچکی هست به نام قاب عکس دیجیتال که قیمتش هم از 200 تومان کمتر است. عکس ها را به صورت ثابت واسلاید شو وسایلنت وبا موزیک وخلاصه هر جور که بخواهید نشان می دهد. می گذارید هر جایی در خانه  یا دفتر کار که دلتان خواست وحالش را می برید.

راستش خودم 5 سالی هست که یکی از اینها دارم ولی فقط یکی دو ماه اول استفاده کرده بودم وگذاشته بودم کنار و  چون در خانه جدید دیگر دیوار عکس ندارم شروع کرده ام به استفاده و دیدم که خیلی کیف می دهد وحیفم آمد که به شما پیشنهاد ندهم.

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم آبان 1393ساعت 18:21  توسط لاله  | 

كلاس هفتم بودند!

 

-اون پسره رومي بيني؟مامانش مرده!

+ بروبابا! تو از كجامي دوني؟

*اين كلاًدوست داره همش هيجان انگيز باشه!

- به خدا مي دونم!

+(با شيطنت)اصلاً تو آمار مادر مردم رو از كجا داري؟

-تواينترنت بود به خدا!

*ايول عجب مادري!

+آمارش تواينترنت بوده!

- باباعجب خري هستين شما! مادرش هنرپيشه بوده، مرده.خاك توسر منحرفتون!

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم آبان 1393ساعت 13:14  توسط لاله  | 

مايه حيات و پدر خانواده هم كه كشك!

 

پسرك  داشت با مشق هاي جديدش سر وكله مي زد كه يكدفعه به سان ارشميدس از اتاقش پريد بيرون وكشف تازه اش را به سمع ونظرم رساند كه مامااااااااان من ديگه مي تونم اسم كوچيك "باب" اسفنجي رو بنويسم!

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام مهر 1393ساعت 20:18  توسط لاله  | 

فکر می کنم یک دوست دیگر پیدا کردم

 

پسرک پارسال که رفته بود پیش دبستانی با هیچکدام از همکلاسی هایش دوست "صمیمی" نشده بود و این ماجرا نگرانم می کرد. دایم داشتم روابطش را کنکاش می کردم و فکر می کردم چرا این طور است؟ چرا بچه های دیگر دوستان صمیمی پیدا کرده اند و او نه؟ ولی خوب یک سر ماجرا هم این بوده که من هم نتوانسته بودم با هیچکدام از مامان ها ارتباط برقرار کنم. خانم های خیلی خوبی بودند ولی ارتباط خاصی بین ما شکل نمی گرفت و دایم اختلاف نظر داشتیم. آنها به همه چیز مدرسه اعتراض می کردند ومن از همه چیز راضی بودم.آنها یک گروه وایبری درست کرده بودند که قرار بود فقط درباره بچه ها ومشکلات و چاره هایشان با هم حرف بزنیم ولی این وسط سر وکله جوک های جنسی وقومی و... پیدا می شد و من گروه را ترک کردم.یک بار هم به مناسبت روز معلم قرار شد برای معلم ها هدیه بخریم وآن روز که حرف می زدیم از بین 12 تا مادر، سه چهارتایشان نبودند وهیچ کس هم به روی خودش نمی آورد که باید آنها را هم خبر کرد ومن که اصرار کردم کار را با نارضایتی انداختند گردن خودم  ودست آخر هم ناراضی بودند که چرا دسته گل را از فلان گل فروشی نگرفته ام!

صد البته که خانم های تحصیلکرده وبسیار خوب و متینی بودند که به نظر خودم از من مادر های بسیار بهتری بودند و برای بچه هایشان حسابی وقت می گذاشتند و بسیار هم شیک بودند وخلاصه اینکه مشکلمان این بود که فقط همسو نبودیم.

امسال که نشانی خانه مان تغییر کرد دیگر مدرسه قبلی دور شده بود وپسرک را جایی نزدیک تر به خانه ثبت نام کردم  که روز سوم با خوشحالی آمد خانه و اعلام کرد که یکی از همکلاسی هایش را خیلی دوست دارد. از فردایش هم همه اش حرف این همکلاسی بود وشرح شیطنت هایشان وطرفداری کردن هایشان وخلاصه اینکه اوضاع گل وبلبل بود ومامان، خوشحال! یک روز هم که رفته بودم دنبال پسرک با مادر همکلاسی اش آشنا شدم  واو هم  شرح علاقه پسرش را به پسرک برایم گفت واینکه از دوستی شان خوشحال است و دو سه روز بعدش هم بچه ها را بردیم پارک وتا بچه ها بازی کنند دو سه ساعتی با هم حرف زدیم ودر شگفت مانده بودم از اینهمه شباهت بین خودمان. از اینکه او هم در همین مدت کوتاه از مدرسه ای که با وسواس انتخابش کرده بود راضی بود و مشکلی نداشت که چرا دعای فرج هم به بچه یاد می دهند ومعتقد نبود که" به جای" دوازده امام باید از کورش کبیر حرف زد و او هم گزینه اولش اعتماد به اولیای مدرسه بود ودر همان دیدار اول برایم جوک نفرستاد واینکه او هم هنر خوانده بود واینکه به نظر او هم وضع مملکت ما اسفناک(!) نبود واینجا هنوز جای زندگی بود و اینکه مجلاتی را می خواند که من هم می خوانم واینکه وقتی بچه یک کولی که مادرش  کنار پارک دستمال کاغذی می فروخت، آمد که با پسر های ما بازی کند هیچ واکنشی نشان نداد. نه بچه اش را را از او دور کرد ونه با لبخند، غرق لذت در نیکو کاری اش شد!

با هم خیلی راحت بودیم. از آن جنس راحتی هایی که تکلف ندارد. بیست دقیقه ای آن وسط اصلا حرف نمی زدیم و فقط بچه ها را نگاه می کردیم که بازی می کردند وهوای هم را داشتند. ومن اصلا حس نمی کردم که باید حرفی بزنم.فقط یاد خانم مشاوری افتادم که یک بار وقتی نگرانی ام را برایش گفتم زل زد توی چشمانم وگفت: مگر تو که مامانش هستی چند تا دوست صمیمی  داری؟ مگر خود تو با موج روز جامعه همراهی؟ مگر طبق روز رفتار می کنی؟ پس چرا انتظار داری بچه ات غیر از این باشد؟

راست می گفت!

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393ساعت 22:22  توسط لاله  | 

مطالب قدیمی‌تر